common
adjective

Meaning of 孤寂

孤寂 means lonely and solitary; lonesome; desolate. Pronounced gū jì.

  • lonely and solitary; lonesome; desolate

Definitions & Examples

rén
liú
zài
jiā
 
gǎn
dào
shí
fēn
 

He stayed home alone and felt extremely lonely.

Shēn
de
shā
ràng
rén
gǎn
dào
nán
nài
 

The desert at night makes one feel unbearably lonely.

Zhè
wèi
lǎo
rén
zài
piān
yuǎn
de
xiāng
cūn
guò
zhe
de
shēng
huó
 

This old man leads a solitary life in a remote village.